# ตอนพิเศษ 2: เกมมือถือกับข้าวปั้นทูน่า วันอาทิตย์ของดนัย ใบมะม่วง ควรเป็นวันที่เงียบที่สุดในสัปดาห์ เขาตั้งใจจะซักผ้า อ่านหนังสือ และกินข้าวปั้นทูน่าจากร้านสะดวกซื้อหน้าหอพัก แต่แผนทั้งหมดพังตั้งแต่เก้าโมงเช้า วายุยืนรออยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ มือถือแบตใกล้หมด สีหน้าจริงจังเหมือนกำลังจะเข้าสอบปลายภาค “ดนัย นายเล่นเกมไหม?” ดนัยมองเขา “เกมอะไรครับ?” “เกมมือถือ แนวจัดทีมต่อสู้ ฉันแพ้เด็กห้อง B มาสามรอบแล้ว” “งั้นควรพักครับ” “ไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ!” สุดท้ายดนัยถูกลากไปนั่งมุมกินอาหารในร้านสะดวกซื้อ พร้อมข้าวปั้นทูน่า นมจืด และมือถือของวายุ ดนัยดูทีมตัวละครอยู่ห้านาที “นายแพ้เพราะใส่ตัวโจมตีเยอะเกินไปครับ” วายุขมวดคิ้ว “เกมต่อสู้ก็ต้องโจมตีสิ” “ถ้าทุกคนอยากเด่นพร้อมกัน ทีมจะพังครับ” วายุเงียบไปอย่างไม่พอใจ เพราะประโยคนั้นเหมือนด่าเขา แต่ก็เถียงไม่ได้ ดนัยปรับทีมใหม่ ใส่ตัวละครสนับสนุนหน้าตาจืดๆ สองตัว ลดตัวละครหายากออกหนึ่งตัว แล้วส่งมือถือคืน “ลองใหม่ครับ” สิบนาทีต่อมา วายุชนะครั้งแรก เขามองจอค้าง “ตัวกากๆ นั่นทำให้ฉันชนะ?” “ไม่กากครับ แค่ไม่มีใครสนใจมันเลยไม่ถูกแบน” ระหว่างนั้น มินตราเดินเข้ามาซื้อชาเขียว พอเห็นทั้งคู่เล่นเกมด้วยกัน เธอก็หยุดยิ้ม “ว้าว ดนัยมีเพื่อนผู้ชายแล้ว” “ไม่ใช่ครับ” ดนัยตอบทันที วายุหันขวับ “เฮ้ย อย่างน้อยก็เรียกเพื่อนร่วมทีมได้ไหม!” สามคนนั่งอยู่ในร้านสะดวกซื้อจนเกือบเที่ยง มินตราซื้อพุดดิ้ง วายุซื้อขนมกรุบกรอบ ส่วนดนัยซื้อข้าวปั้นทูน่าเพิ่มอีกชิ้น เพราะมันลดราคาเมื่อซื้อคู่ มินตราถาม “นายกินแต่ของแบบนี้ไม่เบื่อเหรอ?” “ไม่ครับ รสชาติคาดเดาได้ดี” “นายเลือกอาหารจากความคาดเดาได้เนี่ยนะ?” “ใช่ครับ ของที่คาดเดาได้ทำให้ไม่เสียพลังงานกับเรื่องไม่จำเป็น” วายุกัดขนมแล้วพูดเบาๆ “บางทีนายก็น่ากลัวเพราะเรื่องธรรมดานี่แหละ” ดนัยไม่ตอบ แต่เปิดเกมในมือถือของตัวเอง ชื่อบัญชีของเขาคือ **ชาวบ้านA** อันดับในเซิร์ฟเวอร์: 3 มินตราเห็นแล้วชี้จอ “เดี๋ยวนะ นี่นายเล่นอยู่แล้วเหรอ?” ดนัยปิดหน้าจอทันที “แค่เล่นแก้เบื่อครับ” วายุหน้าซีด “อันดับสามเรียกแก้เบื่อ?” ดนัยลุกขึ้น เก็บถุงพลาสติกลงถังขยะ “ถ้าไม่มีใครรู้ ก็ไม่นับว่าเก่งครับ” วันอาทิตย์จบลงด้วยข่าวลือเล็กๆ ในห้อง 1-D ดนัยอาจไม่ได้เล่นเกมเพื่อสนุก เขาอาจเล่นเพื่อฝึกแพ้ให้ดูเหมือนไม่ได้แพ้ต่างหาก
ยังไม่มีความคิดเห็น
เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น