# ตอนพิเศษ 1: วันหยุดของคนไม่สำคัญ วันเสาร์ของดนัย ใบมะม่วง เริ่มตอนหกโมงครึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาขยัน แต่เพราะร่างกายตื่นเองเสมอ ต่อให้เมื่อคืนอ่านหนังสือถึงตีหนึ่งก็ตาม เขาออกจากหอพักนักเรียนด้วยเสื้อยืดสีเทา กางเกงขายาวธรรมดา และกระเป๋าผ้าใบเก่า จุดหมายแรกคือร้านข้าวแกงหน้าสถานี “เหมือนเดิมไหม?” ป้าร้านข้าวถาม “ครับ ข้าวไข่เจียวหมูสับ ไม่ใส่พริก กับซุปมิโสะหนึ่งถ้วย” เมนูของดนัยไม่เคยเปลี่ยน เพราะราคาถูก อิ่มเร็ว และไม่ต้องเสียเวลาคิด แต่วันนี้มีคนมานั่งฝั่งตรงข้าม มินตรา วางถาดข้าวลงพร้อมรอยยิ้ม “นายใช้วันหยุดแบบนี้จริงดิ?” “แบบไหนครับ?” “ตื่นเช้า กินร้านเดิม นั่งมุมเดิม เหมือน NPC ที่ตั้งโปรแกรมไว้” ดนัยคีบไข่เจียวเข้าปาก “NPC อยู่รอดได้นานครับ” หลังอาหาร มินตราลากเขาไปตลาดนัด เธอบอกว่าอยากดูชีวิตปกติของเขาให้ชัดๆ ผลคือชีวิตปกติของดนัยมีแค่สามอย่าง ซื้อขนมปังลดราคา อ่านฉลากเครื่องดื่มก่อนซื้อ และเดินหลบกล้องวงจรปิดโดยไม่รู้ตัว “นายหลบกล้องทำไม?” มินตราถาม ดนัยหยุดเดิน “ผมไม่ได้หลบครับ แค่ทางนี้ร่มกว่า” เธอมองแดดที่ส่องตรงทางเดินนั้น แล้วไม่พูดอะไรต่อ บ่ายนั้นทั้งคู่แวะร้านเกมเล็กๆ ใต้ตึก ดนัยเลือกเกมวางแผนเก่าๆ ที่ไม่มีคนเล่น เขาไม่เลือกตัวละครเก่งที่สุด แต่เลือกตัวละครชาวบ้านที่มีค่าสถานะกลางๆ มินตราหัวเราะ “นายชอบของจืดๆ จริงด้วย” “ตัวละครธรรมดามักถูกปล่อยให้โตครับ” สามสิบนาทีต่อมา ตัวละครชาวบ้านของดนัยยึดแผนที่ได้ครึ่งหนึ่ง โดยไม่เคยชนะการต่อสู้ตรงๆ เลยสักครั้ง มินตรามองจอแล้วถอนหายใจ “แม้แต่วันหยุด นายก็ยังเล่นเกมเหมือนวางแผนสงคราม” ดนัยนิ่งไปครู่หนึ่ง “ผมแค่ไม่ชอบแพ้ครับ” “แต่ก็ไม่ชอบให้ใครรู้ว่าชนะ?” เขาไม่ตอบ ตอนเย็น มินตราซื้อไอศกรีมให้เขาหนึ่งแท่ง ดนัยมองมันนานผิดปกติ “ไม่ชอบเหรอ?” “เปล่าครับ แค่ไม่ค่อยมีใครซื้อของแบบนี้ให้” มินตราหันหน้าหนี ทำเหมือนไม่ได้ยิน วันหยุดของดนัยจบลงอย่างเรียบง่าย แต่สำหรับมินตรา เธอได้รู้เพิ่มหนึ่งอย่าง ดนัยไม่ได้ใช้ชีวิตน่าเบื่อ เขาแค่ใช้ชีวิตให้ไม่มีใครจำได้ต่างหาก
ยังไม่มีความคิดเห็น
เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น